Αρχαιολογική ομάδα έφερε στο φως μια θολωτή κατασκευή 2×2 μέτρων, που φαίνεται πως χρησιμοποιούνταν ως κάμινος για το στέγνωμα βύνης και την παρασκευή μπύρας 3.500 χρόνια πριν!

Η Δρ. Lindy Crewe, του Πανεπιστημίου τού Manchester, επικεφαλής από το 1997 της ανασκαφής στον οικισμό τής Εποχής τού Χαλκού Κισσόνεργα-Σκαλιά (κοντά στην Πάφο), είπε: «Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι η πόση μπύρας ήταν σημαντικό κομμάτι τής κοινωνίας από τη Νεολιθική Εποχή και εξής, και ίσως ακόμη και να αποτέλεσε τον βασικό λόγο που οι άνθρωποι άρχισαν να καλλιεργούν σιτηρά». Και προσέθεσε: «Η ανακάλυψη της καμίνου τού βρασίματος, με σχετικά σετ από είδη αγγειοπλαστικής και εργαλεία, μας δίνει μια καταπληκτική ευκαιρία να εξετάσουμε τα εργαλεία τής Εποχής τού Χαλκού και να καταλάβουμε τεχνικές και συνταγές».

Ο φούρνος που ανακαλύφθηκε βρισκόταν στο ένα άκρο μιας αυλής 50 τ.μ. Βρέθηκαν εργαλεία άλεσης και γουδιά, που ίσως χρησιμοποιούνταν για το σπάσιμο των σπόρων μετά το μούλιασμα, μια μικρή εστία και πήλινα σκεύη όπου σιγόβραζαν την μπύρα. Ακόμη, βρέθηκαν προχοΐσκες (μικρά κανάτια), που πιστεύεται ότι περιείχαν πρόσθετα μαγιάς ή γλυκαντικά, για την παραγωγή μπύρας διαφόρων εντάσεων και γεύσεων. Τα συστατικά μπύρας που βρήκαν οι αρχαιολόγοι ήταν απανθρακωμένοι σπόροι. Μπύρες με διάφορες γεύσεις παρασκευάζονταν από βρασμένο κριθάρι και «ζυμώνονταν» με μαγιά, και περιεκτικότητα σε αλκοόλ περίπου 5 τοις εκατό. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η μαγιά ενίοτε θα παράγονταν από φρούτα όπως το σύκο.

Σύμφωνα με την Δόκτορα Crewe: «Η μπύρα ήταν διαδεδομένη γιατί είναι πιο θρεπτική από το ψωμί και λιγότερο πιθανή να περιέχει βλαβερά παθογόνα σε σχέση με το νερό, που μπορεί να σε κάνει να αρρωστήσεις. Αλλά τα αλκοολούχα ποτά χρησιμοποιούνταν επίσης για να “λαδώνουν” τα γρανάζια τής επιχειρηματικότητας και της απόλαυσης, λίγο-πολύ όπως και σήμερα. Η εργασία ένωνε τις κοινότητες για δραστηριότητες όπως το μάζεμα της σοδειάς ή η ανέγερση ειδικών κτηρίων. Αντί για πληρωμή, οι συμμετέχοντες ανταμείβονταν με μια ξεχωριστή γιορτή, που συχνά περιελάμβανε ποσότητες αλκοόλ, το οποίο επίσης μεταμόρφωνε τη δουλειά από αγγαρεία σε κοινωνικό γεγονός. Φαίνεται πως οι άνθρωποι της Εποχής τού Χαλκού γνώριζαν καλά τις χαλαρωτικές ιδιότητες του οινοπνεύματος».

Μια πειραματική αρχαιολογική ομάδα με αρχηγό τον Ian Hill της HARP (Heritage and Archaeological Research Practice) αναδημιούργησε την κάμινο χρησιμοποιώντας παραδοσιακές τεχνικές, για να τεστάρει τη θεωρία τής Δρος Crewe στην πράξη. Στη σύγχρονη εκδοχή χρησιμοποιήθηκε καυτός αέρας για να παραχθεί θερμότητα 65 βαθμών Κελσίου – τέλειες συνθήκες για ζέσταμα και στέγνωμα σπόρων, αλλά και για τη διατήρηση των ενζύμων και των πρωτεϊνών. Ο κ. Hill είπε: «Αφότου οι μπύρες στραγγίστηκαν, είχαμε την αίσθηση ότι όλες πίνονταν, αν και κάποιες ποικιλίες ήταν καλύτερες από άλλες. Το σταφύλι ήταν η λιγότερο ευχάριστη –κάπως υπερβολικά γλυκιά– (…), αλλά η μπύρα με το σύκο ήταν σίγουρα η πιο δημοφιλής».